سر از بالین خیال بردار و

به بازوانم بتاب

با این زخم ها که در نگاه توست

هیچ مردی

تسلای لب های خشکیده ات نخواهد شد

ضمانت آغوشت را

به پای من بگذار

وبایست تا ایستادن

از حافظه ی اندامت رنگ بگیرد

تو

سرسخت ترین زنِ بی ادعای تاریخی

که از ترسِ شایعه ی باد

موهایت را

زیرِ روسری پنهان کرده ای

 

 

*بهرنگ قاسمی*